Waarom zou je je als ervaren begeleider eigenlijk laten certificeren?
Blijven leren als onderdeel van het vak
Van een gemeentesecretaris, directeur of professional verwachten we dat hij of zij blijft investeren in vakmanschap. Voor mij als iemand die teams, bestuurders en organisaties begeleidt, geldt dat net zo goed.
Misschien juist wel meer. Want als interventionist ben je voor een belangrijk deel zelf je instrument. En je kunt de ander niet verder brengen dan je zelf bent! Dat was voor mij de belangrijkste reden om de opleiding Circle of Excellence bij Tachles te volgen en mijn vakmanschap onafhankelijk te laten toetsen. Inmiddels ben ik officieel STiR-geregistreerd Teamcoach. 🎓 🥳
Maar waarom vind ik dat eigenlijk belangrijk?
Ikzelf als instrument
Als begeleider kijk ik voortdurend naar wat er in een groep gebeurt. Welke patronen ontstaan? Wat wordt wel gezegd en wat niet? Waar stroomt de energie en waar stokt die? Wat helpt het team dichter bij zijn gezamenlijke opgave en wat juist niet?
Tegelijkertijd sta ik daar als begeleider niet buiten. Ook ik word geraakt door het systeem. Soms voel ik de neiging om te gaan helpen, harder te werken, een oplossing aan te dragen of de spanning juist wat kleiner te maken. Juist die reacties zijn super waardevolle informatie zijn over wat er in het systeem gebeurt.
Professioneel begeleiden vraagt daarom niet alleen kennis van teams en groepsdynamiek, maar ook het vermogen om naar mijn eigen neigingen en handelen te blijven kijken.
Niet oplossen, maar interveniëren
Een belangrijke verdieping die de Circle of Excellence mij heeft gebracht, zit voor mij in het vak van interveniëren.
Niet het probleem van een team oplossen.
Niet de verantwoordelijkheid overnemen.
Maar scherp waarnemen wat er gebeurt en een interventie kiezen die het systeem helpt om zelf te zien, te leren en verantwoordelijkheid te nemen. Om een autonoom lerend taaksysteem te worden.
Soms is dat een vraag. Soms een spiegel. Soms juist stilte. En soms vraagt het om het benoemen van iets wat iedereen lijkt te voelen, maar niemand uitspreekt. De kunst zit voor mij steeds meer in de precisie: wat heeft dit systeem op dit moment nodig om zelf verder te kunnen?
Ook ervaring verdient tegenspraak
Juist wanneer je al langere tijd in een vak werkt, ontstaat ook een risico. Je hebt ervaring, beschikt over een goedgevulde gereedschapskist en weet vaak snel wat je zou kunnen doen. Maar ervaring maakt je niet automatisch beter.
Daarom vind ik het belangrijk om steeds opnieuw op de leerlingplek te stappen. Om mijn eigen interventies terug te kijken, feedback te ontvangen en mezelf de vraag te stellen: wat deed ik hier eigenlijk? Waarom? En wat was het effect op het team?
Dat was soms confronterend (bloed, zweet en tranen.. 😅), maar vooral enorm leerzaam. Het afgelopen jaar stond daardoor in het teken van oefenen, reflecteren, feedback ontvangen en opnieuw proberen. Niet om één perfecte manier van begeleiden te leren, maar vooral om bewuster te kunnen kiezen.
Waarom STiR?
De STiR-registratie is voor mij dan ook meer dan een certificaat.
Ik vind het waardevol dat mijn professionele ontwikkeling en vakmanschap als begeleider niet alleen door mijzelf worden beoordeeld, maar ook onafhankelijk worden getoetst.
Want uiteindelijk zit de kwaliteit van begeleiding voor mij niet in het aantal modellen dat je kent of interventies dat je beheerst. Het zit in het vermogen om aanwezig te zijn, scherp waar te nemen, spanning te verdragen en vervolgens bewust te kiezen wat ik wel én niet doe. Daar blijf ik altijd in leren.
Sinds 2026 ben ik STiR-geregistreerd Teamcoach. De opleiding Circle of Excellence heeft een belangrijke en waardevolle bijdrage geleverd aan mijn verdere ontwikkeling als senior interventionist en begeleider van samenwerking en verandering.
Wil je verkennen wat jouw team of organisatie nodig heeft om de samenwerking verder te brengen? Ik denk graag met je mee. Neem gerust contact met me op.
Marja Schornagel